Ik ben Christien Innikel en werk sinds 2000 als zelfstandig communicatie adviseur. Vijf jaar geleden ben ik begonnen met het ontwikkelen van participatieprojecten. Dit doe ik met hart en ziel. Het begon met een internetplatform voor en door jongeren met een beperking. Daarna volgde een community voor en door mensen met psychische bijzonderheden. En toen had ik mijn missie gevonden…

Samen in beweging komen
Ik vind het een grote uitdaging om een context te creëren waarin mensen gezamenlijk in beweging komen. (Komt toch mijn oorspronkelijke achtergrond als Kultureel Werker weer naar boven! :-))
Het start met het zoeken naar een vonk. Waar lopen deze mensen warm voor, wat vinden ze belangrijk en waar hebben ze plezier in? En waarin vinden ze elkaar? Door samen in actie te komen wordt het vuur aangewakkerd. Door creatief gebruik van (online) communicatiemiddelen zoals filmpjes en social media worden ze zichtbaar en kunnen gelijkgestemden worden gevonden.Ik vind het magisch wat er gebeurt als mensen een manier vinden om op hun eigen wijze (weer) in actie te komen. Het geeft me zeer veel voldoening om mee te maken hoe mensen vanuit eigen kracht en authenticiteit meerwaarde voor zichzelf en elkaar kunnen creëren. En het gevoel van regie over hun eigen leven terugwinnen.

De kloof
In mijn werk heb ik gemerkt dat het voor dienst- en zorgverlenende organisaties soms lastig is om ruimte te laten of te creëren voor initiatief van hun cliënten, leerlingen, vrijwilligers of bewoners. Door de verantwoordelijkheid die de professional voelt voor het resultaat, blijft deze in de lead. De professional werkt keihard voor een goed resultaat, terwijl de ander steeds passiever wordt. Men verzucht: “Ze willen niks!” Er is een actieve en een passieve partij. Een ‘gezonde’ en een ‘zieke’ partij. Een ‘wetende’ en een ‘onwetende’ partij. Een betaalde en een onbetaalde partij. Met daartussen een onzichtbare, maar voor alle betrokkenen duidelijk voelbare scheidslijn, een diepe kloof. Een situatie waarin beide partijen vast zitten.

Inclusie
Om uit deze impasse te raken is het van belang om te erkennen dat er wederzijdse afhankelijkheid is. Een dokter heeft geen bestaansrecht zonder patiënten. Wat is een hulpverlener zonder cliënten en een leraar zonder leerlingen? Ook het bestaansrecht van een overheid ligt bij de burgers. Beide partijen hebben elkaar nodig. Vanuit dit inzicht kun je vanuit een gelijkwaardige verhouding zoeken naar een common ground. Co-creëren op basis van een gemeenschappelijk belang. Met ruimte voor eigen initiatief en vormgeving. Ik hoop door het faciliteren van co-creatie op deze manier bij te dragen aan een inclusieve en diverse samenleving,